Profil użytkownika elske na Qype

Niewielki klub na płockim rynku. Podzielony na dwa poziomy: na parterze kawiarnia, na piętrze klub muzyczny ukierunkowany na bluesa i jazz. Przyjemny dla oka wystrój. Drewiniane stoliki, fotele i kanapy. Półmrok. Wszystko w przytulnych brązach i beżach z nutką czerwieni. W części klubowej na suficie stare analogi (starannnie dobrane pod wględem zawartości muzycznej :)). Na ścianach zdjęcia i portrety znanych i mniej znanych (portrety malowane amatorską ręką, ale mają swój klimat). Niewielki bar we wnęce.
Publiczność przychodzi, żeby słuchać a nie napić się.

Scena całkiem spora jak na tak mały klub. Dobre oświetlenie. Kłopot z nagłośnieniem - niskiej jakości przody, mały powermikser, brak odsłuchów, jeden mikrofon średniej klasy, pozostałe niskiej. Lepiej więc zabierać własne. Mimo to klub zrobił na mnie bardzo sympatyczne wrażenie i jeśli będzie okazja na pewno zagram tam ponownie.

Lokalizacja pubu ciekawa - XV wieczne piwnice pod warszawską Starówką. Konsekwencją jest dziwny układ pubu, na ktory składa sie labirynt długich i niskich korytarzy. Ładnie dobrany do tego wystrój wnętrza. Niewielka scena, na której odbywają się koncerty w tym cykliczne co czwartkowe Soczewa Jam Session, na którym może zagrać kazdy kto ma instrument i potrafi sobie z nim poradzić ;). Niezła akustyka mimo niskiego i długiego pomieszczenia. Nad sceną zamontowany ekran na którym wyświetlane są koncerty gwiazd. Miła i sprawna obsługa.
Minusem jest kiepska wentylacja pomieszczeń - przy dużej ilości palaczy w pomieszczeniu momentami robi sie nieciekawie (ale ponoć pracują nad tym ;)).

Scena mała, z trudem mieszczą się 4 osoby. Dobre oświetlenie. Klub posiada własne nagłośnienie, całkiem znośne.

Fajne, klimatyczne miejsce - poczułam się jakby święta się zaczęły :).
Trafiłam przez przypadek w przerwie między próbą dźwięku a koncertem w Radio Luxembourg. Bo to przez ścianę. Więc tylko na chwilkę. Chwilka przeciągnęła się.

Wnętrze urządzone fajnie, z pomysłem, nawiązujące trochę do starych kuchni, trochę do drewnianego domu w górach. Trochę jakichś bibelotów, starych butelek, płonące świeczki - w pierwszy zimowy wieczór tego roku zrobiło to na mnie bardzo przyjemne wrażenie.

Jadłam pizzę - jeśli reszta potraw trzyma podobny poziom to gratuluję. Po prostu świetna. Ciasto w sam raz - ani za grube, ani za cienkie, idealna ilość sera - nie tłumi smaku pozostałych dodatków. Sosy w idealnych proporcjach - w pomidorowym czuć zapach oregano, majonezowy nie zabija czosnkiem.

Przyjemnym akcentem była filiżanka do herbaty - taka w sam raz i z cienkiej porcelany, dzieki czemu w palcach można było poczuć przyjemne, rozgrzewające mrowienie. Zadziwiające jak mało restauratorów zwraca uwagę na takie drobiazgi.

Obsługa miła, aczkolwiek nieco powolna, co może denerwować kogoś, kto ma pociąg za pół godziny :). Ja nie miałam, więc nie przeszkadzało mi :).

Ceny moim zdaniem umiarkowane.

Niby restauracja (rewelacyjny schabowy, tylko kto wymyślił, żeby do surówki z marchewki dodawać kukurydzę?), ale tak nie do końca. Wieczorami zamienia się w klub muzyczny z niezłym dorobkiem i fantastyczną publicznością. Preferowanym gatunkiem z tego co wyczytałam jest blues i blues rock, ale zdarzają się też inne koncerty. Organizowane są też imprezy karaoke.

Wystrój typowo reastauracyjny - stoły, kwiatki i takie tam. Dwie sale, koncerty odbywają się w większej. Szatnia w korytarzu między salami, ale nie pilnowana. Kibelki nieduże, czyste, ale bez rewelacji. Ceny umiarkowane.

Info dla grających: scena malutka w rogu sali, zbita z płyt MDF czy czegoś w tym stylu. Mieszczą się cztery osoby, pozostali stoją obok. Oświetlenie to jeden reflektor, więc jeśli możecie to bierzcie swoje. Akustyk jest, ale zdecydowanie sobie nie radzi a nawet jeszcze gorzej - przeszkadza. Klub załatwia swoje nagłośnienie wokalu - paczek nie trzeba wozić. Na środku sceny dziura w sam raz na damski obcas (tak, moja noga jeszcze trochę boli ;P).

Najcudowniejsze miejsce na Ziemi.
Jechałam bez przekonania, teraz śni mi się po nocach. O klimacie muzycznym już napisano, co do wnętrza to trudno je opisać, bo tam jest wszystko (czemu nie mialam apataru?!).

Zaczyna się od klimatycznego mostka, przez który przejeżdżaliśmy autem wypełnionym sprzętem (ponoć mieli go w lecie naprawić - w sumie szkoda). Potem zdziwienie: to TU? Zdziwienie znika po przekroczeniu progu i przechodzi w zachwyt. Niskie pomieszczenie, słabe światło sączy się przez małe, ozdobione witrażami okienka. Zamiast stropu - gałęzie świerku. Zamiast krzeseł - ławy przykryte owczymi skórami. Olbrzymi buzujący piec z kominkiem z ręcznie wykonanych kafli.

Wszędzie dusza Wietka - właściciela - na ścianach obrazy jego autorstwa. Mnóstwo zdjęć z autografami bardziej i mniej znanych, a drogich sercu. W bar gustownie wmeldowana bryczka. Wszędzie coś do poczytania, pooglądania. Na piętrze spanko i mini-galeria plakatu (z łóżkiem z baldachimem). Na dole prace plenerzystów, za nimi schowany Hammond B3. Trochę upaprany kot ocierający się o nogi. W zasadzie nic nie ma swojego miejsca i w każdej chwili może wyskoczyć na człowieka z któregoś półmroku. A przynajmniej tak się wydaje.

Myślę, że duszą tego miejsca jest ogromna serdeczność, jaką odczuwa się tuż po przekroczeniu progu. Zupełnie nie wierzę w karmy, aury i inne takie, ale tutaj COŚ jest. To miejsce zaprasza do środka i przytula. Jeśli tylko będzie mi dane wrócę tam na pewno.

Info dla grających by się przydało... scena stosunkowo niewielka, dobrze oświetlona, wyłożona dywanami, nagłośnienie, fortepian. Akustyk... hm... akustyk jest :D. Publiczność przychodzi tam SŁUCHAĆ a nie napić się.

Klub mieści się w piwnicach poznańskiego Starego Miasta. Składa się z dwóch w porywach do trzech sal. Fajny wystrój wnętrza, szatnia, czadowe toalety. Z założenia miał być klubem promującym rocka i bluesa. Przez większość tygodnia odbywają się "imprezy taneczne", oprócz tego koncerty, jam session, klub organizuje też grupowe oglądanie piłki nożnej :). Dobra scena, spory parkiet. Przyjemna obsługa za barem, nieprzyjemny właściciel :). Można płacić kartą. Ceny umiarkowane.